حکیم دکتر عبدالله خان احمدیه

(به نقل از نشریه پزشکی Hospital Prescriber Europe  شماره 1، پاییز 2001)

 در سال 1265 شمسی در شهر آمل پا به عرصه وجود نهاد، نامش را عبدالله گذاردند. دوران طفولیت  و مقدمات علوم  را در مدارس آمل طی کرد.

در نوجوانی تحت نظر صحت الملک به تهران آمد و در مدرسه طب دارالفنون به تحصیل پرداخت. در آن دوران درمدرسه طب دارالفنون، رشته پزشکی توسط اساتید ایرانی (دکتر حکیم اعظم و دکتر امیراعلم) و اساتید فرانسوی (پروفسور گاله، گاشه، مولر وژرژ) تدریس می شد. در سال 1333 هجری قمری برابر با 1915 میلادی به اخذ دیپلم دکترا نائل آمد.

در سال 1314 شمسی برای مطالعات در رشته پزشکی و مشاهده ترقیات این علم در مغرب زمین، عازم کشورهای آلمان، فرانسه و بلژیک شد و پس از بازگشت با تجاربی بیشتر خدمت به مردم را در پیش گرفت. از آن پس در بیمارستان نظامی احمدیه که در ضلع جنوبی خیابان سپه قرار داشت به طبابت پرداخت.

زمانی بعد به درجه سرگردی و یا به اصطلاح آن زمان ماژوری نائل آمد و در ارتش به خدمت اشتغال ورزید. وی نام خانوادگی خود (احمدیه) را به مناسبت خدمتش در بیمارستان احمدیه انتخاب کرد.

دیری نگذشت که دکتر احمدیه از ارتش خارج شد و معلم تاریخ طبیعی و انگل شناسی و بیولوژی مدرسه دارالفنون طب گردید. یکی دو سال بعد نیز به ریاست قرنطینه بندر انزلی منصوب شد. آخرین شغلی که به ایشان رجوع گردید پست ریاست بهداری خراسان بود که ایشان از پذیرفتن آن خودداری کردند.

 دکتر احمدیه طبیبی بود که دائما به مطالعه می پرداخت؛ از کتب طبی قدیم بسیار استفاده می برد و هر آن مشغول تطبیق طب قدیم با طب امروزی بود.

دکتر احمدیه پس از چهل و چهار سال طبابت وقتی چشم از جهان بربست جز یک خانه شخصی و یک کتابخانه چیزی نداشت.

از تألیفات دکتر احمدیه، می توان به کتب «راز درمان» در سه جلد، «درمان روماتیسم، نقرس و سیاتیک (عرق النساء)» و «بیماری های عصبی» اشاره نمود.

سبک اصلی دکتر احمدیه در درمان، روش طبی جدید بود و تنها وقتی متوسل به طب قدیم می گردید که بیمار از روش های درمان جدید نتیجه نمی گرفت. در کتاب «راز درمان» دکتر احمدیه دست به ابتکار جالبی زده است و آن نگارش شرح حال بیمار به قلم خود آنهاست که اغلب با بیان ساده و گاهی با عباراتی فاضلانه به شرح دردها و رنج ها و ناامیدی های خود پرداخته و ملتمسانه تمنای درمان و پایان بخشیدن به آلام خود را نموده اند.

این طبیب بزرگ، سرانجام در روز دوشنبه 1 مرداد 1338 چشم از جهان فروبست. روز وفاتش کاسبهای خیابان چراغ برق و سرچشمه، مغازه های خود را بستند و در مراسم تشییع او شرکت جستند و با تجلیل فراوان پیکر دکتر احمدیه را در امامزاده عبدالله به خاک سپردند

فایل های پیوست
نظرات

ثبت نظرات کاربران

نظر خود را وارد نمایید
* موارد ستاره دار الزامی است