باريجه‏

تعريف:

گياهى است چند ساله، بلندى آن حدود 2 متر، برگهاى آن شبيه چنار ولى با بريدگيهاى بيشتر با چند بار تقسيم به رنگ سبز غبار و پوشيده از تار، ساقه آن باريك و استوانه‏اى، گياه باريجه در ايران در مناطق وسيعى از دامنه‏هاى مرتفع البرز، دربند سرو، دماوند، در خراسان، كوچه داغ بين كوشا و لطف‏آباد، در كوههاى ساوجبلاغ، بين تهران قزوين مى‏باشد.

نام فارسى: باليجه در كتب طب سنتى: باژزد

به عربى: قنه به تركى: قاسى، قاصنى‏

به فرانسوى:Galbanum

به انگليسى:Galbanum

تركيبات شيميايى:

از نظر تركيبات شيميايى شيره گياه خيلى شبيه به انغوزه است و در لاتكس يا شيرابه گياه در حدود 75- 63 درصد صمغ يافت مى‏شود. رزين آن شامل: گانبانورزينو تانول و اومبلى فرون است.

دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى، ج‏1، ص: 396

خواص:

صمغ باريجه در هند به عنوان محرك، ضد عفونى كننده و داروى سينه و در موارد برونشيتهاى مزمن و آسم و براى تقويت رحم تجويز مى‏شود. براى تنگى نفس و سرفه كهنه و نرم كردن سينه و اختناق رحم و صرع و بواسير و بيماريهاى عصبى، براى باز كردن انسداد كليه و تسهيل زايمان و دفع جنين مرده و مشيمه نافع است.


فایل های پیوست
نظرات

ثبت نظرات کاربران

نظر خود را وارد نمایید
* موارد ستاره دار الزامی است